The Genius of Sujatha
Father of Tamil Science Fiction | Co-founder of the Electronic Voting Machine
Creator of the immortal Jeeno, Ganesh & Vasanth among other memorable characters!
#onhisbirthdaytoday
Sujatha (1935–2008) is the pseudonym of the renowned Tamil author S. Rangarajan. He was a pioneering Tamil science fiction writer, often referred to as the “Isaac Asimov of Tamil Literature”. He has written thrilling narratives that discuss advanced concepts like holography, nanotechnology, and robotics - years before they could enter mainstream public consciousness.
On his 91st birthday today – 3rd May 2026 - me thought of paying a small literary tribute to this technological prophet and a true visionary par excellence.
(On an aside, you may want to read about Isaac Asimov on our past blogpost HERE)
Well, if we look back at the Tamil fiction-scape up until the 1960s and 70s, we find that Tamil fiction has been heavily dominated by more of historical romances, family dramas, and social realism. And science fiction - if at all it existed - was mostly related to works in translation!
However, with the advent of Sujatha, on the writing scene, things began to change.
Much before Artificial Intelligence became a part and parcel of our everyday lives, Sujatha had explored the ethical and emotional boundaries between human and machine.
The creation of Jeeno, a robotic dog in En Iniya Iyanthira is a case in point. Jeeno was programmed with high intelligence, logic, and a synthesised voice, but as the story progresses, the machine begins to display traits that looked remarkably like human empathy and loyalty. Jeeno became so beloved by readers that Sujatha was forced to bring him back in the sequel, Meendum Jeeno.
He had also immortalised the lawyer-detective duo Ganesh and his witty assistant Vasanth, making their debut in the 1968 very first novel titled, Nylon Kayiru. Both Ganesh and Vasanth soon became a great sensation and eventually massive cultural icons in Tamil Nadu. Interestingly, Nylon Kayiru is one of the few novels by Sujatha that has been translated into English.
On a personal note, my only sadness is that, a majority of his oeuvre has not been translated into English and in other languages – which would have made him an instant world-wide celebrity.
In his lifetime, Sujatha wrote over 100 novels, 250 short stories, stage plays, and accessible commentaries on classical Sangam literature. Later in his career, he also made a mark for himself in cinema. He was considered a blockbuster screenwriter and dialogue writer who shaped massive Tamil films like Roja, Sivaji, Enthiran, and Dasavathaaram.
Apart from his writing commitments, which was his profound passion, he also had a regular 9 – 6 job with Bharat Electronics Limited. In fact, he was an an electronics engineer by profession. Interestingly, he was also the college classmate of former Indian President Dr. A.P.J. Abdul Kalam).
It was under his supervision, during his tenure at Bharat Electronics Limited (BEL) that the design and production of the Indian Electronic Voting Machine (EVM) was achieved.
Be it his En Iniya Iyanthira (My Dear Machine), which is set in a dystopian future where society is ruled by a mechanical dictator,
or
Sorga Theevu (Paradise Island), a gripping sci-fi novel about a mysterious island and futuristic scientific experiments, dealing with advanced human evolution, genetics, and societal control,
or
24 Rubai Theevu (24 Rupee Island), a thrilling adventure that blends science fiction with mystery, following a plot set in motion around a secretive, technologically advanced island,
or
Aah! - a fascinating novella that deals with extraterrestrial life and human encounters with aliens,
or
his short story collections like Computare Oru Kathai Sollu (Computer, Tell Me A Story), which is a brilliant collection of short stories that explore artificial intelligence and how technology interacts with everyday human emotions and morality,
or
Vignana Sirukathaigal (Science Fiction Short Stories), that contain Sujatha’s numerous sci-fi short stories, ranging from space travel to genetic engineering,
Sujatha’s sci-fi stories were unique in the sense that, unlike writers who used science merely as a magical backdrop, Sujatha wrote “hard” sci-fi, authenticated by his rich experience as an electronics engineer who stayed updated on global technological advancements.
Beyond fiction, his biggest societal contribution was popularising science and making them accessible to the layperson especially in Tamil. Through acclaimed Q&A columns like Yen, Yedharku, Eppadi (Why, What For, How), he broke down complex technological and scientific phenomena into simple, everyday language for the layperson.
As computers slowly began making their presence felt in the public sphere, Sujatha recognised the need and the importance of providing Tamil equivalents to a lot of these terms which were in English. In this regard, Sujatha gets the credit for pioneering a new lexicon for Tamil, which are now considered foundational for Tamil computing and software localisation.
Sample a few of the most prominent words he is credited with coining or standardising in the Tamil lexicon -
Software - Menporul (மென்பொருள்)
Hardware - Vanporul (வன்பொருள்)
File - Koppu (கோப்பு)
Directory / Folder - Adaivu (அடைவு)
Password - Kadavuchol (கடவுச்சொல்)
Keyboard - Visaipalagai (விசைப்பலகை)
Mouse - Sutti (சுட்டி)
Computer - Kanini (கணினி)
Also, me thought of reproducing a few lovely lines from off his book titled, Katrathum Petrathum, for our dear readers, to relish and to enjoy his engaging style of writing –
Here goes –
I was born on 3rd May 1935. However, my SSLC book states it as 13 April 1935. The reason is that when my father enrolled me in school, he couldn’t recall the exact date offhand and just gave it as 13 April. He told me this himself once. Because of this, I had to retire from Bharat Electronics at the age of 58 - an entire month early. There were no other consequences.
Alliance N. Srinivasan has published an interesting book titled Indha Naalil Andru (On This Day, Back Then). I looked through it to see what other earth-shattering events took place on 3rd May, aside from my birth. There wasn’t anything particularly special.
 |
| An illustration from the book... |
Dadasaheb Phalke’s Raja Harishchandra, the first Indian motion picture, was apparently screened at the Coronation Cinematograph in Bombay on 3rd May, 1913. (If an astrologer claims that this is why I developed a connection with cinema, that’s just pure nonsense). Nargis, a Malayalam film actor, and a Telugu literary figure - they all passed away on 3rd May. I am in no way responsible for that.
The Madras State was officially renamed ‘Tamil Nadu’ for the first time on 3rd May, 1969. Nobody asked for my permission for that, either. The first evening daily newspaper, The Star, was published on 3rd May, 1788. The first train ran on 3rd May, 1830. Otherwise, there was no news of any giant stars, extra brightness, or at least a medium-sized meteor appearing in the sky.
Nowadays, if someone forgets to remember and celebrate a birthday, people drag them to court. Husbands, wives, and why... even infants get stressed out. Slightly older kids get upset and sit sulking in a corner like sworn enemies until an Archies greeting card arrives. In those days, none of that mattered. A birthday was just another day.
Just like an astrologer prophesied when Buddha was born, an astrologer from Coimbatore had written down on a piece of paper what all I would become in the future, which my mother showed me. It was all wrong. He had written, ‘In the future, this boy will become a great lawyer and a judge.’
Nothing of the sort happened. I only ended up writing stories about lawyers. He had also written that I would be sturdy, plump, and about five-and-a-half feet tall. That was wrong, too…
goes on Sujatha.
And now for a few lines about Meendum Jeeno, his sequel to My Dear Robot!
While the first book in the series - En Iniya Iyanthira laid the groundwork by introducing the much-acclaimed and beloved robotic dog, its sequel, Meendum Jeeno (The Return of Jeeno), written way back in 1987, stands out for its astonishingly prophetic tone, exploring concepts that the real world is only just beginning to experience today.
In this regard, Meendum Jeeno is so unique in the landscape of Indian science fiction!
Decades before the world began worrying about AI-generated deepfakes, voice cloning, and fake news, Sujatha made these the central plot devices of Meendum Jeeno. After the fall of the dictator Jeeva in the first book, two cunning human antagonists (Ravi and Mano) seize control of the nation. And instead of ruling by force, they cunningly rule from the shadows by using advanced technology, fake audio, and holograms to create a false reality, manipulating the masses through a puppet queen named Nila. Sujatha chillingly predicted how technology could be weaponised to distort truth and control society.
While Western sci-fi almost always portrays AI usually as a villain, Sujatha brilliantly flips this trope. In Meendum Jeeno, the humans are the corrupt, power-hungry villains misusing technology, while the AI - Jeeno the robotic dog - becomes the hero. Jeeno fights to protect the innocent characters from human greed, acting as their saviour.
What’s more? Jeeno - constantly upgrades and adapts himself by reading a lot of Tamil and English literature. Ironically, he also uses these quotes from the great writers to mock at the human villains.
Some of the famous books that Jeeno reads and upgrades himself are as follows –
The History of Western Philosophy by Bertrand Russell, which Jeeno takes with him to the sofa to read.
The Handbook of Artificial Intelligence, which Jeeno is depicted as opening this book and setting up a desk lamp to study it.
The Prince by Machiavelli, a book that Jeeno advises Nila to read in order to understand how to plunge her enemies into total confusion.
James Thurber’s Romances - Jeeno takes this book to read while keeping an eye on Cibi and Nila.
Now coming back to the novel, Meendum Jeeno –
While the first book in the series was about taking down a dictator, through Meendum Jeeno, Sujatha asks a much intriguing political question: What happens after the revolution?
The novel has a lot of exciting, cliff-hanger-ish thrilling sequences akin to the “cat-and-mouse” game, where technology and the human villains try to outsmart each other.
There’s this interesting place where, the human villains manage to capture Jeeno and subject him to a sort of electronic acupuncture to dismantle his circuits and lock him away. However, Jeeno self-repairs himself, hacks systems, and counters their moves – something that is far ahead of its time for the late 1980s.
Sample this from the book –
“ஜீனோ, அவர்கள் சொன்னதைக் கேட்டாயா?”
“கேட்டேன். எதிர்பார்த்ததுதான். உன்னைப் படிப்படியாகப் பதவி நீக்கம் செய்வார்கள்.”
“எப்படியோ பதவியிலிருந்து விடுதலை பெற்றால் நல்லது.”
“அதோடு நிற்காது.”
“?”
ஜீனோ அவளை ஒருமுறை பார்த்துக் கண்ணடித்தது.
“இப்படிக் கண்ணடிப்பது ஒரு கெட்ட பழக்கம்.”
“அப்படியா? மன்னித்துக் கொள். புதுசாகக் கற்றுக் கொண்டேன். சரி, எப்போதெல்லாம் கண்ணடிக்கலாம்?”
“காதலின்போது, விஷமத்தின்போது குழந்தைகளுக்குக் கண் சிமிட்டலாம். இரண்டு கண்கள்!”
“இரண்டு கண்களுக்கும் ஒரு கண்ணுக்கும் வித்தியாசமா?”
“ஆம், இரண்டு கண்களில் களங்கம் இல்லை.”
ஜீனோ இரண்டு கண்களையும் சிமிட்டியது.
“அன்புள்ள நிலா, நீ ஆபத்தில் இருக்கிறாய்” என்றது.
“எப்படி? மக்கள் என் பக்கம் இருக்கும்வரை நான் பத்திரமே”
“மக்கள் வெறுப்பு அதிகமாகி விட்டால்?”
“அதற்குள் நீ ஏதாவது செய்ய வேண்டும் ஜீனோ.”
“அதற்குள், என் தொண்டையில் கொஞ்சம் நைலான் ரோமங்கள் மாட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன, எடுப்பாயா?”
ஜீனோவை நிலா மடியில் கிடத்தி, வாயைத் திறந்து விரலை விட்டுப் பார்த்து, “ஒன்றுமே இல்லையே” என்றாள்.
“சும்மா உன் மடியில் படுக்கத்தான் இந்தத் தந்திரம் செய்தேன்.”
“ஜீனோ. ஓ! ரொம்பக் குறும்பு அதிகமாகி விட்டது உனக்கு.”
The same passage, in English, for our non-Tamil readers –
“Jeeno, did you hear what they said?”
“I heard it. It was to be expected. They will gradually remove you from your position.”
“Somehow, it would be good to be freed from this post.”
“It won’t stop with that.”
“?”
Jeeno looked at her once and winked.
“Winking like this is a bad habit.”
“Is that so? Forgive me. I just learned it. Alright, when is it okay to wink?”
“During romance, or mischievously at children, you can blink. Both eyes!”
“Is there a difference between two eyes and one eye?”
“Yes, there is no malice in both eyes.”
Jeeno blinked both its eyes.
“Dear Nila, you are in danger,” it said.
“How? As long as the people are on my side, I am safe.”
“What if the people’s hatred grows?”
“You must do something before that happens, Jeeno.”
“Before that... some nylon hairs are stuck in my throat, will you take them out?”
Nila laid Jeeno on her lap, opened its mouth, put her finger inside to check, and said, “There is nothing here.”
“I just played this trick so I could lie on your lap.”
“Jeeno. Oh! You’ve become way too mischievous.”
And sample this - from the same novel -
அவர்கள் அந்த நிலையத்தை விட்டுப் புறப்பட்ட அதே தருணம் நிலா தூங்காமல் விழித்துக் கொண்டுதான் இருந்தாள்.
“ஜீனோ, என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்?” என்று மேலே பார்த்தாள். ஜீனோ சுவரில் பல்லிபோலப் பக்கவாட்டில் ஏறி, உத்தரத்தை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தது.
“உன் அறை முழுவதும் சென்ஸார்கள்... நாம் பேசுவது நடப்பது எல்லாமே எங்கேயோ வேவு பார்க்கப்படுகிறது.”
அங்கங்கே முகர்ந்து பார்த்தது. புதுசாக ஃபிரிமோன் அனலைசர். பரவாயில்லை. “ரவியும் மனோவும் உன் ஒவ்வொரு செயல்பாட்டையும் கண்காணிக்க விரும்புகிறார்கள்.”
இறங்கி வந்தது.
“நீ என்ன செய்து கொண்டிருந்தாய்? எல்லாவற்றையும் பிடுங்கிவிட்டால் சந்தேகப்பட மாட்டார்களா?”
“அதற்குத்தான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன். நீ உபத்திரவமில்லாத புத்தகம் வாசிப்பது போல ஒரு காட்சியை வீடியோ டேப் எடுத்து காமிராக் கண்களுடன் இணைத்து விட்டேன். பார்க்கும்போதெல்லாம் அந்தக் காட்சிதான் வரும். நான் வேறு அவ்வப்போது வவ் வவ்! கொஞ்ச நாளைக்குத் தாங்கும்.”
“ஜீனோ நீ ஒரு மேதை.”
“என் பாட்டரி என்ன ஆச்சு. வரவழைத்தாயா?”
“ஸாரி ஜீனோ, மறந்து போய்விட்டேன்.”
“உனக்காகத்தான் இத்தனை செய்கிறேன்... எனக்காக ஒரு பாட்டரி?”
“ஸாரி! மறந்துவிட்டேன் என்று சொன்னேன் இல்லையா?”
“சாப்பாட்டை மறப்பாயா... எனக்கு சாப்பாடு போல பாட்டரி.”
“இந்த அரசாங்கக் காகிதங்களையெல்லாம் பார்க்கிறாயா ஜீனோ?”
“பார்த்துவிட்டேன். அனைத்திலும் கையெழுத்துப் போடு... ஒன்றே ஒன்றைத் தவிர. ஜி-இ ஆராய்ச்சிக்காக அறுநூறு கோடி கேட்டு ஒரு கோப்பு வந்திருக்கிறது.”
“ஜி-இ என்றால்?”
“ஜென்ட்டிக் இன்ஜினீயரிங் என்று எண்ணுகிறேன். விசாரிக்க வேண்டும். விசாரிக்காமல் கையெழுத்துப் போடாதே என்ன?”
“சரி, நீ சொன்னபடியே செய்கிறேன் ஜீனோ.”
“பாட்டரி.”
“இதோ” – “யாரங்கே?” என்று நிலா கைதட்ட, ஒரு பெண் வந்து நிற்க.
“அரசி?” என்றாள்.
“பெண்ணா, மெஷினா?”
“பெண் அரசி.”
“அரண்மனை எலெக்ட்ரீஷியனை உடனே வர சொல்.”
அவள் ஓடிப்போய் ஒன்றரை செகண்டுக்குள் எலெக்ட்ரீஷயன் வர, “எனக்கு ஒரு பாட்டரி வேண்டும். உன் பேர் என்ன?”
என்று கேட்டாள் நிலா.
“அரசி, எனக்குப் பெயர் கிடையாது... எண் தான்.”
“சரி. உன் எண் என்ன?”
“323435.”
“அன்புள்ள 323435. இந்த சைஸ் பாட்டரி எங்கிருந்தாலும் கொண்டு வந்தால் உனக்கு ஒரு நாள் சம்பளம் தருவேன்.”
“ஆணை அரசி.”
“323435! என்ன பேர் இது?”
“இவன் ஹ்யூமனாய்டு என்று சொல்கிறார்கள். மனிதனுக்கும் ரோபாட்டுக்கும் இடையில் இவனுக்கெல்லாம் மாச சம்பளம் இல்லை. அவ்வப்போது கழற்றி எண்ணெய் போட வேண்டும் அவ்வளவுதான்.... அவ்வப்போது ஒரு சோற்று மாத்திரை!” என்றது ஜீனோ.
பாட்டரி வந்ததும் அந்த எண் மனிதன் விலக, அதை ஜீனோவிடம் கொடுக்க. ஜீனோ “நிலா, நீ எனக்கு ஒரு காரியம் செய்ய வேண்டும்” என்றது.
“என் கழுத்தைத் திருகி அதனுள் இருக்கும் பாட்டரிகளை எடுத்துகிட்டுப் புதுசாக பாட்டரி போடு. ஏதாவது தப்பாகச் செய்துவிடாதே.”
“பயமா இருக்கு.”
“பயப்படாதே தொந்தரவுதான். இருந்தாலும் செய்ய வேண்டியது கட்டாயம்.”
“முடியாதே! முடிந்தால் ஏன் உன்னைத் தொந்தரவு செய்கிறேன்? பாட்டரி போட்டுக் கொள்ள மோட்டார் இயங்க வேண்டும். மோட்டார் இயங்க பாட்டரி வேண்டும் சிக்கல்.”
நிலா கைநடுங்க எப்படியோ போட்டுவிட்டாள். சற்று நேரம்.. பாட்டரி உயிர் பெற்றதும்தான் அவளுக்கும் உயிர் வந்தது. அதுவரை ஜீனோ உயிரில்லாது ஒரே திசையில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது அவளுக்குப் பயமாக இருந்தது.
ஜீனோ ஒருமுறை காதுகளைக் குடுகுடுப்பை பண்ணிவிட்டு,
“இது ஒன்றுதான் என் டிஸைனில் வீக் பாயிண்ட்... சார்ஜர் வைத்திருக்கிறார்கள். சார்ஜிங் ரேட் போதவில்லை மோட்டார் கரண்ட் ரொம்ப சாப்பிடுகிறது. ஸோலார் பானல் அன்றாட வேலைகளுக்குப் பயன்படுகிறது. ராத்திரி வந்தால் எப்போதுமே எனக்குக் கண்டம்தான்.”
“இதை மாற்றச் சொல்லிவிடலாமே.”
“இரு இரு. அவசரப்படாதே... என் மாதிரி ஒரு ரோபாட் இருப்பதே யாருக்கும் தெரியக்கூடாது. அவர்களை பொறுத்தவரையில் ஜீனோ இறந்து போன சமாசாரம். ஜீனோ மாதிரி ரோபாட் நாய்கள் பண்ணுவதையே தடை செய்தாகி விட்டது.”
“யாரோ வருகிறார்கள்.”
ஜீனோ தன் நாற்காலிக்கு அருகே இருந்த சின்ன விவி திரையில் கவனித்து, “மனோ வருகிறான்” என்றது. நிலா புத்தகத்தை எடுத்துப் படிக்க, ஜீனோ மேஜை மேல் தாவி ஏறிக்கொண்டது. மனோ உள்ளே வந்தான்: “சௌக்கியமா நிலா?”
“சௌக்கியம்தான்.”
“எல்லா கோப்புகளிலும் கையெழுத்திட்டாகி விட்டதா?” “ஒன்றே ஒன்று தவிர, ஜிஇ என்றால் என்ன?”
மனோ அவளருகில் வந்து, “புத்திசாலித்தனமாக கேள்வியெல்லாம் கேட்டு விட்டுத்தான் கையெழுத்துப் போடுவாயோ?” என்றான்.
“ஆம், தெரியாத விஷயம் எதிலும் கையெழுத்திட வேண்டாம்...”
“வேண்டாமென்று யார் சொன்னது?”
“நானே தீர்மானித்துவிட்டேன்.”
மனோ அவளை ஆழமாகப் பார்த்தான். “நிலா! எல்லை மீறுகிறாய்!”
“இல்லை மனோ. நாட்டின் தலைவி நானல்லவா?”
என்று அவனை நோக்கிக் கண் சிமிட்டினாள்.
“உனக்கு யாரோ சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள்.”
“யாருமில்லை.”
மனோ ஜீனோவை எடுத்துக் கீழே எறிந்து, மேஜை மேல் உட்கார்ந்து, “சொல்லு, சிபியா?”
“சிபி எங்கே இருக்கிறான்?”
“பின் ஏன் கையெழுத்திட மறுக்கிறாய்?”
“நான் அரசி, நான்தான் அரசி.”
மனோ எதிர்பாராமல் அவள் கையைப் பிடித்தான்.
“விடு! வலிக்கிறது.”
“வலிக்கட்டும். காவலனைக் கொன்றாய். கையெழுத்திட மறுக்கிறாய். என்ன இது துளிர்ப்பு நிலா? சொன்னபடி கேட்டால் வலி குறையும். சொன்னபடி கேட்காவிட்டால் வலி அதிகரிக்கும். கையெழுத்துப் போடுகிறாயா?”
“மாட்டேன்.”
கையை அப்படியே இழுத்துப் பின்பக்கம் செலுத்தி முறுக்கினான்.
‘வவ்’ என்றது ஜீனோ. அது அந்தப் பக்கம் பார்க்கக்கூட இல்லை. ஏதோ ஒரு திக்கில் பார்த்து – ‘வவ் வவ்’ “கடைசியாகச் சொல்லு.”
“மாட்டேன். என்னை அரசி என்று போட்டால் கேள்வி கேட்காமல் கையெழுத்துப் போட மாட்டேன்.”
மனோ அவளை மூர்க்கத்தனமாகப் படுக்கையில் தள்ளினான். அவள் உடைகளைப் பற்றிக் கிழிக்க, அவள் மார்பகங்கள் விடுபட்டன. தன் இடுப்பிலிருந்த பெல்ட்டை அவிழ்த்தான்.
“வலின்னா என்னன்னு தெரியணும் அரசி... நிலவரசி!”
ஜீனோ அப்போது சைடுவாகாக டேக்கிக் கொண்டே அவன் பார்க்காதபோதெல்லாம் இன்ச் இன்ச்சாக நழுவி கொண்டது. ஜீனோ நாற்காலிக்கடியில் கிடந்த லேசர் ஆயுதத்தைச் சப்தமில்லாமல் நகர்த்தியது. அங்கிருந்து மனோவின் பின்பகுதிதான் தெரிந்தது. நிதானமாகக் குறி பார்த்தது. மனோவின் கை விரல்கள் அவள் தொண்டையை, “ஐயோ!” என்று அலறியது.
நிலா அல்ல, லேசர் பட்டுத் துடித்தான் மனோ. அதற்குள் தன் பழைய இடத்துக்கு வந்து ‘வவ் வவ்’ என்றது ஜீனோ. மனோ நொண்டினான். அவன், “யாரு யாரு சுட்டது யாரு?” என்று நொண்டிக் கொண்டே அறை வாயிற் பக்கம் சென்று தேடினான். யாருமில்லை. அதற்குள் ஜீனோ அவளருகில் வந்து, “லேசர் லேசர்” என்றது. திரும்ப மனோ வந்தபோது, நிலா தன் கையில் லேசர் வைத்திருந்தாள். “கிட்ட வராதே, கொன்னுடுவேன்” என்றாள். மனோ அவளை அதீத ஆத்திரத்துடன் ஒருகணம் முறைத்துவிட்டு, “இதுக்கு நீ தண்டனை வாங்காம போயிடுவியா? பார்க்கத்தான் போறேன்” என்றான்.
நிலா திரும்பி “உன்னைக் கைது பண்ண எத்தனை நாளாகும்... எத்தனை மணி ஆகும்?”
“நீ இல்லை தலைவி. நான்தான் தலைவன். நீ ஒரு பொம்மை ராணி! எல்லை மீர்றே இல்லை? பார்த்துக்கிட்டே இரு கொளுத்திர்றேன்! உன்மேல் மக்கள் வெறுப்புங்கற அமிலத்தைப் பரவ வெச்சு...”
“போடா” என்றாள். ‘வவ் வவ்’ என்றது ஜீனோ... வாலைக்கூட ஒருமுறை ஆட்டியது.
Giving herewith the same chapter in English, for our non-Tamil readers –
At the exact moment they left the station, Nila was awake, not sleeping.
“Jeeno, what are you doing?” she asked, looking up. Jeeno was climbing sideways on the wall like a lizard, examining the ceiling beam.
“Your entire room is full of sensors... Everything we say and do is being spied on from somewhere.”
It sniffed around here and there. “A new pheromone analyzer. Not bad. Ravi and Mano want to monitor your every move.” It climbed down.
“What were you doing? Won’t they get suspicious if you pull everything out?”
“That’s exactly what I was thinking about. I videotaped a harmless scene of you reading a book and hooked it up to the camera’s eyes. Whenever they look, only that scene will play. And I’ll occasionally go bow-wow! It will hold up for a few days.”
“Jeeno, you are a genius.”
“What happened to my battery? Did you order it?”
“Sorry, Jeeno, I forgot.”
“I am doing all this for you... and you couldn’t get a battery for me?”
“Sorry! I told you I forgot, didn’t I?”
“Would you ever forget to eat? A battery is like food to me.”
“Are you looking at all these government papers, Jeeno?”
“I’ve looked at them. Sign all of them... except for one. A file has come in requesting six hundred crores for G-E research.”
“What does G-E mean?”
“I think it stands for Genetic Engineering. We need to investigate it. Don’t sign it without looking into it, okay?”
“Alright, I’ll do exactly as you say, Jeeno.”
“Battery.”
“Here - ” Nila clapped her hands and called out, “Who is there?” A woman came and stood before her.
“Queen?” she asked.
“Are you a woman or a machine?”
“Woman, Queen.”
“Tell the palace electrician to come immediately.”
She ran off, and within a second and a half, the electrician arrived. “I need a battery. What is your name?” Nila asked.
“Queen, I don’t have a name... only a number.”
“Alright. What is your number?”
“323435.”
“Dear 323435. If you can bring me a battery of this size from wherever it is, I will give you a day’s salary.”
“As you command, Queen.”
“323435! What kind of name is that?”
“They say he is a humanoid,” Jeeno explained. “Somewhere between a human and a robot. They don’t get a monthly salary. They just need to be taken apart and oiled every now and then... and given a food pill occasionally!”
When the battery arrived, the number-man stepped back, and Nila handed it to Jeeno.
“Nila, you have to do something for me,” Jeeno said. “Twist my neck, take out the batteries inside, and put the new ones in. Don’t mess it up.”
“I’m scared.”
“Don’t be afraid. It’s a hassle, but it absolutely must be done.”
“I can’t! If I could do it myself, why would I bother you? To put the battery in, my motor needs to run. To run the motor, I need a battery. That’s the problem.”
With trembling hands, Nila somehow managed to swap them. A moment passed... Only when the battery came to life did she feel alive again. Until then, seeing Jeeno completely lifeless and staring blankly in one direction had frightened her.
Jeeno shook its ears once like a rattle and said, “This is the only weak point in my design... They have chargers, but the charging rate isn’t enough. The motor eats up too much current. The solar panel is only useful for daytime chores. Whenever night falls, it is always a critical danger for me.”
“We could just ask them to change it.”
“Wait, wait. Don’t rush... Nobody should even know that a robot like me exists. As far as they are concerned, Jeeno is dead. Producing robot dogs like Jeeno has been banned entirely.”
“Someone is coming.”
Jeeno looked at the small TV screen near its chair and said, “Mano is coming.”
As Nila picked up a book to pretend to read, Jeeno leaped onto the table. Mano walked in: “Are you well, Nila?”
“I’m fine.”
“Have all the files been signed?”
“Except for one. What does G-E mean?”
Mano stepped closer to her and said, “Will you only sign after asking clever questions?”
“Yes, I don’t want to sign anything I don’t understand...”
“Who told you not to?”
“I decided it myself.”
Mano looked at her deeply. “Nila! You are crossing the line!”
“No, Mano. I am the leader of this country, aren’t I?” she said, winking at him.
“Someone is coaching you.”
“Nobody is.”
Mano grabbed Jeeno, threw it onto the floor, sat on the edge of the table, and demanded, “Tell me, is it Sibi?”
“Where is Sibi?”
“Then why are you refusing to sign?”
“I am the Queen; I am the one who is Queen.”
Mano unexpectedly grabbed her hand.
“Let go! It hurts.”
“Let it hurt. You killed the guard. You refuse to sign. What is this audacity, Nila? If you listen to what you’re told, the pain will lessen. If you don’t, the pain will only increase. Are you going to sign?”
“I won’t.”
He yanked her arm backward and twisted it.
“Bow,” barked Jeeno. It didn’t even look in their direction. Staring off somewhere else, it just went, “Bow bow.”
“Tell me one last time.”
“I won’t. Just because you’ve made me Queen doesn’t mean I will sign without asking questions.”
Mano violently shoved her onto the bed. He grabbed and tore at her clothes, exposing her breasts. He unfastened the belt around his waist.
“You need to learn what pain is, Queen... Queen Nila!”
Right then, Jeeno subtly side-walked, slipping closer inch by inch whenever Mano wasn’t looking. Silently, Jeeno nudged the laser weapon that had been lying under the chair. From its vantage point, only Mano’s back was visible. It took careful aim. Just as Mano’s fingers reached for her throat, a scream echoed: “Aiyo!”
It wasn’t Nila; Mano writhed in agony, struck by the laser.
In a flash, Jeeno scrambled back to its original spot and innocently barked, “Bow bow.”
Mano stumbled. Limping toward the doorway, he frantically searched, screaming, “Who? Who shot me?”
Nobody was there. Meanwhile, Jeeno crept up to Nila and whispered, “Laser, laser.”
When Mano turned back around, Nila was holding the laser weapon in her hand. “Don’t come near me, or I’ll kill you,” she warned.
Mano glared at her with intense rage for a split second. “Do you think you’ll get away unpunished for this? I’m going to see to it.”
Nila shot back, “How many days will it take to arrest you... how many hours?”
“You are not the leader. I am the leader. You are just a puppet queen! You’re crossing the line, aren’t you? Just watch, I’ll burn you down! I’ll spread the acid of the people’s hatred all over you...”
“Get lost,” she said.
“Bow bow,” barked Jeeno... and even gave its tail a little wag.
Isaac Asimov once famously said that –
Science fiction writers foresee the inevitable, and although problems and catastrophes may be inevitable, solutions are not!
In that respect, Sujatha not only foresaw the inevitable, but also prepared us for it!
Therein lies the success of Sujatha as a revolutionary sci-fi writer who was much much ahead of his times!
.jpg)
